Trio Band

Zapraszamy na wywiad z uczestnikami projektu Rodzinne Muzykogranie. Projekt realizowany przez Gminny Ośrodek Kultury Gminy Psary dofinansowano ze środków budżetu państwa, program rządowy Edukacja kulturalna 2025, finansowany ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z funduszu promocji kultury państwowego funduszu celowego.

MAGDA: Witam bardzo serdecznie. Spotykamy się dzisiaj z zespołem Trio Band, który weźmie udział w projekcie „Rodzinne Muzykogranie”. Przedstawcie się.

JAGODA: Jagoda...

PIOTR: Piotr....

PAWEŁ: I Paweł.

MAGDA: I jesteście tutaj, można powiedzieć, z Psar, przynajmniej tutaj w Psarach sięgają wasze korzenie. No i jesteście rodziną muzykującą?

JAGODA: Tak.

MAGDA: Więc zacznijmy od prostego pytania. Jakiej muzyki słuchacie najczęściej?

JAGODA: Ja wolę muzykę spokojną, taką zrelaksowaną. Z tytułu swojej pracy, więc jak przyjdę do domu się wyciszyć, to wolę coś takiego, natomiast przy jakichś imprezach dać czadu i jest wtedy okej.

PAWEŁ: No, miłą dla ucha, do tańca.

PIOTR: Do tańca, do różańca, taneczną.

PAWEŁ: Tak jest.

PIOTR: I taką znaną, przeboje polskie, rock'n'rollowe. Niekoniecznie, może lata osiemdziesiąte również gdzieś się tam przeplatają w tym naszym repertuarze śpiewanym, granym. No i muzyka, to jest wszystko.

MAGDA: A jakichś takich ulubionych artystów, którzy was też poniekąd inspirują, powodują, że ta muzyka po prostu przemawia do was dogłębnie?

PIOTR: No, raczej muzyka rockowa. No, Manam, Budka Sufflera, Lady Pank i tego pochodne dalej, lecące w tą stronę zespoły.

JAGODA: No, troszkę dalej, to, Stachurski.

PAWEŁ: O, Stachurski jeszcze. Anna Jantar nawet.

JAGODA: Anna Jantar, tak. Papa Dance, bo to nasze takie, o....

PAWEŁ: No i oczywiście disco polo również, jak najbardziej.

JAGODA: Disco polo bardzo lubimy.

MAGDA: Muzyka zawsze była obecna w waszym życiu?

JAGODA: Zawsze. Od dziecka.

PAWEŁ, PIOTR: Od dziecka, tak.

MAGDA: Jest to coś przekazywane z pokolenia na pokolenie u was w rodzinie?

PAWEŁ:Dokładnie, tak.

MAGDA:Przez rodziców, dziadków?

JAGODA, PAWEŁ: Przez wujków. Rodziców, tak, wujków.

MAGDA: Pamiętacie, jak to się zaczęło? Na przykład od jakiego instrumentu?

PAWEŁ: Tak, chodziliśmy do szkoły podstawowej i wujek Zdzisiu, najmłodszy brat naszej mamy, po prostu stwierdził, że...

JAGODA: Jedyny brat.

PAWEŁ: Jedyny...stwierdził, że talenty się marnują, bo przychodziliśmy do niego, miał pianino, już żeśmy coś pogrywali, podśpiewywaliśmy. No i do szkoły muzycznej i od tego się zaczęło.

MAGDA: Ale byliście już tak nakierowani, że ja gram, ja śpiewam? Czy raczej to był taki proces twórczy, kreatywny?

PAWEŁ: Gram, śpiewam? My żeśmy od małego śpiewali, grali. Tak, już na jakiś akademiach w szkole śpiewaliśmy i od szkoły muzycznej się zaczęło. Ale dopiero faktycznie tego wokalu i muzyki, grania, to dopiero w szkole muzycznej, bo tam była rytmika, i to wszystko, tam człowiek dopiero doszlifował się tak.

JAGODA: I poszliśmy w trójkę do tej szkoły muzycznej. Paweł na akordeon, Piotrek na obój, a ja chciałam bardzo grać na pianinie. Ale pan, który mnie przyjął, stwierdził, że mam paluszki stworzone do wiolonczeli. I zrezygnowałam. I już więcej nie poszłam. I żałuję, bo by mi się to teraz przydało.

MAGDA: Czyli takie wasze instrumenty wiodące to jest?

PAWEŁ: Akordeon, klawiszowe.

PIOTR: Obój to miałem w szkole muzycznej, a dodatkowo własnym sumptem nauczyłem się grać na gitarze.

MAGDA: A ty, Jagoda, zatarłaś temat instrumentów?

JAGODA: Tak, zatarłam. Teraz tylko jest bębenek.

PAWEŁ: Obecnie na bębnie. W zespole „Tęcza”.

MAGDA: A to będą instrumenty, które razem z wami pojawią się na koncertach?

PAWEŁ: Nie, będzie gitara i instrument klawiszowy.

JAGODA: I trzy wokale.

MAGDA: Powiedzcie mi w takim razie, pamiętacie taki pierwszy wasz wspólny występ? Jak to się zaczęło, że ten zespół gdzieś tam się stworzył?

JAGODA: Zespół stworzył się później. Ale zaczynaliśmy już na akademiach w szkole. Więc zawsze nas tam, tą trójkę, widziano. No i potem tak jak Paweł wcześniej mówił, Zdzisiu nas tak popchnął trochę. Nawet pojechaliśmy do Katowic na taki występ. Przegląd takich właśnie dziecięcych zespołów, gdzie śpiewaliśmy piosenkę Bonny M`u, do której mama napisała nam po polsku, tekst. I żebyśmy dali radę. Nazywało się to „Ile, ile dróg...sialalalala”. Coś takiego.

PAWEŁ: No i wujek Zdzisiu przygrywał na pianinie. A myśmy w trójkę śpiewali.

JAGODA: No. Ja w ogóle z tego, co mama przekazała mi, jak miałam trzylatka, to już się fascynowałam tą muzyką taką starszą, bo siadałam sobie na krzesełku, mama mówi taborecie i kiwałam sobie nóżkami i śpiewałam sobie piosenkę Barbary Rylskiej „ A ja sobie giczałami kiwam”. Później wkręciłam się w „Rudego Rydza” Pani Majdaniec. Tak,a na koniec zostałam przy „Chłopcu z gitarą”....byłby dla mnie parą Karin Stanek. No i tak zostało. Długo, długo ci chłopcy się przewijali przez moje życie. Ale to nie byli moi chłopcy. Teraz już takiego mam. Ma gitarę, ale gra tylko dla siebie.

MAGDA: To powiedzcie w takim razie, czy młodszym pokoleniom w waszych rodzinach, dzieciom, wnukom też te pasje muzyczne przekazujecie? Jest to dla was ważne?

PIOTR: No u mnie trafiło tak, że syn pogrywa na gitarze, grywa w zespole. W tej chwili ma jakąś tam pauzę, ale myślę, że raczej będzie kontynuował to granie na gitarce.

PAWEŁ: U mnie również córki nic, ale syn również instrumenty klawiszowe, wokal. Gdzieś DJ-ką się tam troszkę zajmował. Ale teraz tak samo. Pauza na chwilę, nie wiem, może to jakaś...

PIOTR: Żeby nie ominąć. Mój syn Wojtek, a twój syn Tomasz.

PAWEŁ: Tomasz i Wojciech.

JAGODA: A ja mam dwie córki. Karinę i Monikę. Obydwie próbowały na akademiach. Karinka bardzo ładnie na Dniu Matki zaśpiewała. Natomiast później jakoś tak było... Monika popłakała się i uciekła. Nie dała rady.

PAWEŁ: Zjadł ją stres.

JAGODA: Stres ją zjadł. Ale mają ucho muzyczne. Tańczą, ale już teraz nie śpiewają. Chyba, że coś przy gotowaniu.

PAWEŁ: Bo moje córki Karolina i Patrycja, to nic w tym kierunku.

JAGODA: Słonik im na ucho nadepnął.

MAGDA: Czy to jest tak, że w waszej rodzinie bardziej męska część ma predyspozycje do muzykowania?

PAWEŁ: Tak. Tak.

MAGDA:Tak bardziej geny taty?

JAGODA: Tak. Tak.

MAGDA: No to powiedzcie jeszcze, dlaczego warto grać jako rodzina? Co wam to daje? Buduje to jakieś szczególne relacje, więzi między wami? Pomaga wam to utrzymać te relacje?

PAWEŁ: Tak, więzi przede wszystkim. No i to, że się spotkamy. Bo jednak tak nie często jest nam dane się spotkać tak, żeby tak blisko po prostu i pośpiewać.

JAGODA: Chociaż my tak bliżej to Piotr daleko.

PAWEŁ: Piotr z Białego Dunajca to jednak troszkę ma przyjechać.

PIOTR: No sam sobie wybrałem taki los.

MAGDA: A jak się już spotykacie w domu, powiedzmy przy świętach, nie? Taka tradycyjna okazja do tego, żeby wspólnie pomuzykować. To jaki repertuar wpada? Toczycie boję, że ja chcę grać to, a ja chcę grać to? Czy macie jakieś takie wspólne te muzyczne dźwięki, które was łączą i które chętnie po prostu gracie?

PAWEŁ: Zdarzają się zgrzyciki takie małe, ale raczej...

JAGODA: Jeżeli chodzi o święta, to wspólnie, bo to jest kolędowanie. To włączają się też rodzice i jest wtedy tak fajnie, przyjemnie. A poza kolędowaniem, no to...

PIOTR: Wpada propozycja utworu, każdy się z nim zapoznaje,akceptujemy go i idzie w świat i koniec.

MAGDA: A jakiś pomysł na koncerty już macie projektowe?

PAWEŁ: Mamy. Nie będziemy zdradzać.

MAGDA: Nie będziecie zdradzać. Oczywiście, że nie zostawiamy smaczki na kulminację wszystkiego.

PIOTR: Tak jest.

MAGDA: No dobrze, to powiedzcie w takim razie, czy udział w tym projekcie to jest dla was wyzwanie? Spełnienie marzeń? Sprawdzenie swoich umiejętności?

PIOTR: Jest to coś nowego.

JAGODA: Sprawdzenie umiejętności i wyzwanie. Bynajmniej dla mnie.

PIOTR: Jest to bardzo fajna sprawa, że w ogóle takie projekty powstają. I są osoby, które gdzieś w ten projekt potrafią się wkleić również, prawda? Ze swoimi możliwościami, bo nie każdego Pan Bóg tak obdarował takim talentem.

MAGDA: No to na pewno. Rzadko się zdarza, żeby rodzina była tak liczna, że tak powiem dużo osób w rodzinie mogło się pochwalić tym, że gram, śpiewam, robimy to wspólnie i robimy to po prostu dobrze?

PIOTR: Tak, to też nasza zasługa i nasze chęci, nasze zrozumienie się nawzajem, prawda? I później stworzenie czegoś, co odbiorcy odbiorą pozytywnie, my z tego też czujemy radość. Także no to idzie dwustronnie. Jest miło i wesoło.

MAGDA: No to bardzo się cieszę. Fajnie, że dołączyliście do naszego projektu. Powiedzcie mi w takim razie, tak po prostu, czym dla Was jest muzyka?

Tak jednym, dwoma słowami.

PAWEŁ: Życiem.

JAGODA: Dla mnie? Powietrzem.

PAWEŁ: Życiem, powietrzem.

PIOTR: Powietrzem. Wszystkim.

JAGODA: A dla mnie wszystkim. Ja bez muzyki nie umiem. Ja przychodzę do domu, pierwsze co, włączam radio... Cokolwiek robię, ta muzyka musi być.

PIOTR: Spotykam się nieraz z ludźmi, którzy mówią, że a ja tego nie słyszę. A co ty tu słuchasz, jak ja tego w ogóle nie rozumiem. No naprawdę przykro mi jest, że są tacy ludzie, naprawdę nie obdarzeni w ogóle muzycznym talentem. I dla mnie jest to niezrozumiałe, a z drugiej strony patrząc na niego, to mu współczuję, tamtej osobie. No bo nie słyszeć tych dźwięków, co my słyszymy, no to jest dla mnie niezrozumiałe. A dla niego to jest normalne. No i każdy z tym musi żyć.

MAGDA: Ale muzyka uwrażliwia na drugiego człowieka?

JAGODA: Tak, tak. Jak najbardziej.

MAGDA:Pomaga też w relacjach?

PAWEŁ: Na pewno, na pewno. Inaczej człowiek patrzy na życie, inaczej myśli, nabiera dużo pokory również.

MAGDA: Zdarzyły Wam się takie sytuacje, że z kimś nie mogliście się dogadać, nagle padł w rozmowie temat muzyki i hop, zaskoczyło?

JAGODA: No ja raczej nie.

MAGDA: Nie musieliście łagodzić nastrojów?

PIOTR: Nie, nie musieliśmy. Nie było, nie. W moim przypadku nie spotkałem się z taką sytuacją w życiu. I obym nie musiał.

MAGDA: No to zastanawialiście się już, gdyby doszło do tej kulminacji projektu i wygrywacie nagrodę, profesjonalne nagranie, to co by to mogło być? Wychodziliście już tak daleko w przyszłość?

JAGODA: Nie, nie zastanawialiśmy się.

PAWEŁ: Jeszcze nie zastanawialiśmy się. Aczkolwiek gdzieś tam jakieś myśli się przewijały. Ale jeszcze nie. Zobaczymy, okażą się bitwy dopiero.

MAGDA: Bitwy? Tak. No to powiedzcie, jak byście mogli zachęcić potencjalnych głosujących na to, żeby zagłosowali dla Was?

JAGODA: No jedynie chyba wyborem naszych utworów, tak? W których jest jakiś przekaz, żeby po prostu umieli wyczytać z tej piosenki to, co my chcemy przekazać.

PIOTR: Nasze zachowanie też będzie miało duże znaczenie.

JAGODA: No też będzie miało, no. Bo trzeba będzie coś…

MAGDA: No a właśnie taki przekaz w muzyce też jest dla Was ważny, żeby to nie była tylko taka kolokwialnie mówiąc potupajka, tylko żeby za tym tekstem też coś szło?

JAGODA: Muzyka.Zdecydowanie. Tak. Zdecydowanie.

PIOTR: Z muzyką idzie tekst, tekst musi być zrozumiały, musi mieć przekaz, musi mieć znaczenie, żeby ktoś odebrał go w takiej formie, w jakiej my chcemy go przekazać.

MAGDA: A macie jakieś takie swoje ulubione teksty, czy kawałki tekstów, które w tym przekazaniu...

PIOTR: No najlepiej w przekazem słownym, w lirycznych utworach można wyjść, prawda? Bo to jest, sama forma tego utworu już jest tym przekazem, a do tego jakaś fajna opowieść, prawda? Ale w rytmicznych utworach, no to przede wszystkim no zwrotka, która musi zawierać jakiś fajny element i referen prosty, zrozumiały dla wszystkich. Tak. Skoczny przede wszystkim.

PAWEŁ: Gdzie się raz go usłyszy i za drugim razem już zaśpiewa, powtórzy, o tak, to też fajnie.

MAGDA: Miłość w muzyce? Miłość jest ważna?

JAGODA:Tak.

MAGDA:Odnaleźliście przez muzykę swoją miłość, czy pomogła wam?

JAGODA: Przez muzykę to my się kochamy już od dawna, prawda?

PAWEŁ: W trójkę. Tak. Przez właśnie muzykę.

MAGDA: A ta muzyka u was w domu tworzy taką niewypowiedzianą nić porozumienia? Potraficie tak po prostu spojrzeć na siebie i wiedzieć co drugi może mieć na myśli?

PAWEŁ i PIOTR: Bez słów. Bez słów.

JAGODA: Tak jest. Jak najbardziej.

PAWEŁ: Czasami tak, spojrzymy, że nie musimy... Tak mamy.

JAGODA: Tak mamy czasami.

PAWEŁ: Po prostu tak jest.

MAGDA:To powiedzcie jeszcze, bo zawodowo nie jesteście związani z muzyką tak?

PAWEŁ: Zawodowo nie.

MAGDA: Z wykształcenia, tak po prostej linii nie? To jest po prostu taka wartość dodana w waszym życiu, pasja, którą z ogromną chęcią, miłością po prostu rozwijacie?

PIOTR: Takie hobby nasze.

PAWEŁ: Już takie hobby, tak.

MAGDA: Które trwa od mniej więcej...

PIOTR: Od... Ja bym powiedział od urodzenia.

JAGODA: No zaczynaliśmy w dziewięćdziesiątych latach. No dziewięćdziesiątych latach, tak. Moja Karinka miała dwa lata. No, to był 1992.

PIOTR: Już tak poważniej.

JAGODA: To był nasz pierwszy zespół taki razem. I graliśmy po tych właśnie imprezkach przy piwku.

PAWEŁ: Po weselach, zabawach, sylwestrach.

JAGODA: Potem wesela, tak, zabawy.

Gdzie nie mieliśmy zbyt dużo utworów. Trzeba było sobie poradzić.

PAWEŁ: Początki były... Ale fajne, miłe to było. A potem coraz więcej, więcej, więcej.

JAGODA: Miłe. Początki zawsze są trudne.

MAGDA: A macie jakieś takie wspólne, albo każdy z was osobno marzenie związane z takim waszym właśnie graniem rodzinnym? Coś, co byście chcieli tak po prostu stworzyć, zrobić?

PIOTR: No marzenie. No marzenie....każdy muzyk ma marzenie gdzieś zaistnieć na jakiejś dużej scenie. Gdzieś zapromować swój projekt stworzony, skomponowany przez siebie. Tekst utworzony na podstawie własnych przejść w życiu. Gdzieś tam perypetia takie, takie...

JAGODA: Trzeba napisać.

PIOTR: Takie ulane ładne w słowa. I z fajnym przekazaniem. I z tym razem wyjść do ludzi. No, jest to na pewno każdego marzenie, każdego muzyka.

MAGDA: Dotrzeć?

PIOTR: Tak, tak. I jeszcze zbudować coś tak wspaniałego, że to później cały świat śpiewa.

MAGDA: A to nie chcieliście właśnie zawodowo iść w tym kierunku i teraz wymiatać na scenach świata?

PIOTR: Mi się wydaje, że nasz czas już przeminął. Tak.

JAGODA: Już za późno.

PIOTR: PESELa się nie oszuka.

JAGODA: No, a wcześniej niestety każdy miał inną pracę.

PAWEŁ: Nasza światłość już przeminęła. Tutaj jest iskierka w tunelu.

MAGDA: Jest światło nadziei. Dziękuję Wam bardzo serdecznie, życzę Wam powodzenia. No i oczywiście do usłyszenia na koncertach.

JAGODA, PIOTR i PAWEŁ: Do usłyszenia.